بوی بد دهان علل، پیشگیری و درمان تخصصی

منشأ اصلی بوی بد دهان، فعالیت باکتری‌های بی‌هوازی در محیط دهان است. این باکتری‌ها، در شرایطی که اکسیژن کمی وجود دارد، شروع به تجزیه ذرات غذا و سلول‌های مرده می‌کنند و ترکیبات سولفوردار فرّار (VSCs) تولید می‌کنند که بوی نامطبوعی دارند.
یکی از شایع‌ترین مناطق تجمع این باکتری‌ها سطح پشتی زبان است. این بخش به دلیل وجود پرزها و شیارهای متعدد، مکان ایده‌آلی برای گیر افتادن ذرات غذا و رشد باکتری‌هاست. پلاک دندانی، پوسیدگی، بیماری‌های لثه، خشکی دهان و بهداشت ضعیف، همگی می‌توانند این شرایط را تشدید کنند.

عوامل دهانی رایج شامل:
• پلاک دندانی: لایه‌ای نرم و چسبناک از باکتری‌ها که روی سطوح دندان‌ها تشکیل می‌شود. در صورت عدم مسواک و نخ دندان، به‌سرعت به تارتار سخت تبدیل شده و باعث التهاب لثه و بوی بد می‌شود.
• بیماری‌های لثه: التهاب (ژنژیویت) یا عفونت پیشرفته لثه (پریودنتیت) می‌تواند بافت‌های نگه‌دارنده دندان را تخریب کرده و بوی ناخوشایند ایجاد کند.
• زبان پوشیده: تجمع باکتری‌ها و مواد غذایی روی سطح زبان، به‌خصوص در قسمت عقبی، یکی از منابع اصلی بوی بد است.
• زخم‌ها و عفونت‌های دهان: عفونت‌های ناشی از کشیدن دندان یا زخم‌های دهانی می‌توانند بوی خاص و ناخوشایندی ایجاد کنند.
• خشکی دهان: کاهش ترشح بزاق (زروستومیا) باعث می‌شود دهان شست‌وشو نشود و محیطی مناسب برای رشد باکتری‌ها فراهم گردد.